Sibbiskapur....og ómæld ógleði

jámm mínir hálsar ég er búin að zzzzz eins og ég fái borgað fyrir það, er orðin eins og litlu kinderin þau sobbna vakna til að snæða og sobbna aftur, það er nokkurnveginn ég í dag og í fyrradag, enn nú verður breyting á er að fara að vinna aftur þannig að letiblóð líðast ekki-atjú, svo er búið að hlaupa í mig eithvert kvef, ég er að hefja 8 viku meðgöngunnar og þar er talað um mikla þreytu og mikin aumleika í brjóstunum, ég get svo svarið fyrir það að það er líkast að ég hafi verið að koma úr búúbsjobb mig verkjar og ég emja ef þau eru snert, ég get ekki tekið tilhlaup í stutta vegalengd þá fara þau að kalla á stop-tíhí. Enn sonna er þetta og mér fynnst þetta alveg satt best ykkur að segja guðdómlegt, ógleðin er þá oftast nær mest á fyrripart dagsins ekki beint á morgnanna heldur um hádegisbilið og framtil miðdegiskaffis måske.
Ég er búin að vera eins og ég sagði frekar löt undanfarið fór í gær með mömmu í Krónuna að versla inn fyrir vikuna og viti menn ég varð alveg hreint uppgefin eftir búðarrápið, svo var ég að afkasta það að taka af rúminu gamla sængurverið og skipta yfir í hreint og hreint lak líka og ég er uppgefin vaskaði eilítið upp líka og var alveg ok Dedda mín nú verðuru að fá þér sæti og kvíla þig, manni hafði ekki órað fyrir að ófrískar konur væru svona orkulitlar ég tek upp hanskann fyrir þá sem ganga með allt upp í þrí-fjórbura í einu það er hreint kraftaverk fynnst mér ég er svo guðsfegin að vera verðandi móðir ég gæti kabbnað, ég er búin að óska þess svo lengi og nú er sem draumur minn sé að verða að veruleikum-ósk mín hefur ræst;*;* Knus Knus Dedda & litla bumbukríli eru farin að sötra á appelsínusafa.