Víðilundur 1

Helgin leið hratt reyndar alltof hratt við komum á föstudagseftirmiðdeginum ettir um 4 klst. akstur, sveitasælan er ekkert smá afslappandi, við vorum mjög ánægð með bústaðinn og umhverfið það var mikill skafrenningur enn sólin var á lofti svo ekki spillti því að við vorum fyrir norðan land svo við gátum notið reikstjarnanna, gervitunglanna, stjarnanna og norðurljósanna, það var frekar spes að liggja í kúsí pottinum með að dreypa á rauðvíni og liggja flatur gónandi á græna og fjólublá fleti.
Ég var búin að gleyma stemmningunni sem fylgir því að grilla, höfðum með okkur, lamb, svín og humar á grillið, svo klikkar ekki að blanda saman í gott salat, það kom uppá yfirborðið að Þrándur elskar salatblönduna mína, lykilatriðið er hráefnið sem bætt er í jöklasalatið, fetaostur, mosarella og sólþurkaðir tómatar það er allur galdurinn.
Við kíktum við á Skagaströnd, í Vilta Vestrið í Kántríbæinn fræga, Þrándur var búinn að gera sér einhverjar bjartsýnisvonir um að etta yrði eins og að ganga inn í heimabæ Lukku Láka enn því varð aldeilis ekki að, þarna voru menn kraftgöllum klæddir og glottandi útí annað, funduð Cherokí styttu sem er Indíana tákn kántríbæja og svo var skyllti á staðnum þar sem hægt var að stinga höfðinu inní þartilgerða mynd og þá var líkt og þú værir kúreki.
Þó við hefðum viljað vera lengur varð ekki að því, vinnan beið okkar heima, brunuðum í bæinn og fengum okkur eina glóðvolga pizzu og kúruðum yfir Matador sem er án efa ein fyndnasta mynd sem ég hef séð í langan tíma.
Helgina endaði eins og í sögu, ég fékk að heyra þau 3 orð sem eru hvað kærust, ég brast í grát við að heyra þau, ÉG ELSKA ÞIG, það að heyra þessi orð frá einhverjum sem er hvað mest dýrmætastur í lífi sínu er ólýsanleg tilfinning, nú veit ég hvernig það er að kabbna, að kabbna úr ást TÍHÍ.
Farin að sötra á Caffe blanco og rembast við að klára jarðfræðikaflann, Knus Knus Dedda Litla Prinsessa.